Afgelopen week was net de periode waarbij Lady tussen de loopsheid en de schijnzwangerschap inzat, zodat Wim haar ingeschreven had voor twee wedstrijden. De coursing in Axel hadden we ons af moeten melden, en achteraf maar goed ook, want Korol werd knettergek van de verleidelijke hormonen die Lady afstootte waardoor hij de hele tijd verwoede pogingen deed om bij haar te komen. Dit allemaal met de meest mooie aria's. Chakir had door zijn chemische castratie nergens last van en keek Korol aan of ie gek geworden was. Dan wil je geen vier dagen op tien vierkante meter in een camper zitten met zo'n hotdog! De laatste maand van de periode na de loopsheid, is Lady nog luier dan normaal en wil ze het liefst de hele maand onder het dekbed blijven, al dan niet met alle knuffels die er in huis te vinden zijn. Er is een vogelpark honderd meter van de renbaan en er vliegen heel wat ooievaars af en aan....
Maar afgelopen week hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de periode dat ze nog twee wedstrijden mee kon pakken. Hier is ze in Oberhausen.
Haar zusje Chesmée liep ook mee en we zien hier duidelijk op ONZE foto dat Chesmée onze Lady Camée aan het storen is. Gelukkig is dit na de finish waarbij het haas er opeens met een rotsnelheid vandoor gaat zodat er niks meer te jagen valt en dan gaan de dames maar lekker op elkaar jagen.
Hier nog even het bewijs van de zusterliefde.
Bine echter, stuurde ons deze foto waarbij iets heel anders te zien is! Dezelfde zusterliefde, dezelfde ronde een stukje verder maar waar onze Lady in de tegenaanval gaat!
Bij de foto's die Karin Kolson beschikbaar stelde voor de site van
windhondenrenvereniging Oberhausen, zaten nog twee mooie van ons blondje. Hier eentje op het rechte stuk net uit het starthok.
En hier een close-upje van ons dametje alleen.
Doordat Lady toch veel meer last had van de periode na de loopsheid dan we ingeschat hadden, en veel langzamer liep dan dat ze kon, behaalde ze een derde plaats. Chesmée, prima in conditie, werd tweede en Luna nogwa loopt altijd minimaal vier seconde sneller en als zij meedoet, is de winnaar altijd al bekend want ze loopt meters voor de rest uit. Karin zit manlief al het hele weekend te plagen en gaat hier op het podium gewoon mee door. Rare mensen die Zwitsers :)))
Gezusterlijk lopen beiden dames na de prijsuitreiking weer met elkaar mee. Het is altijd heerlijk om Bine en Hermann weer te zien. De baasjes van het C-nest zijn erg close met elkaar en buiten coursings en renwedstrijden om, is er veel contact. Maar er gaat natuurlijk niks boven een face-to-face contact met de nodige knuffels en zo.
Na de wedstrijd gaan we even een of andere heilige met een beestje bedanken dat ie onze Lady weer in één stuk naar ons terug heeft laten rennen. Lady denkt dat haar verlate winterslaap nu kan beginnen maar er staat het weekend er op nog een wedstrijd te wachten. Maar even kijken in welke conditie ze dan is, anders melden we ons af.
In de week die volgt, gaan we heerlijk met de honden wandelen. Relaxed. Niks moet, alles mag. Nou ja alles??? Chakir kijkt vol respect naar een stel overstekende ganzen en zegt geen woef of blaf.
Korol gedraagt zich ook keurig, totdat ie er bijna voorbij is, en dan zet ie het even op een sprintje. Gelukkig heb ik sterke spierballen en hou een veertig kilo tellende barsoi op het droge. En mezelf!
De camper hebben we puur gekocht voor de honden omdat er geen drie op de achterbank van onze Mercedes passen. Maar het is niet mijn cup of tea. Zo weinig ruimte, al dat gerammel onderweg, en had ik al gezegd dat er voor helemaal niks ruimte is? Nou, van drie broeken en vijf truitjes meenemen, word ik niet vrolijk en als ik iets uit het net zo grote miniatuur voorraadkastje onder het bed moet halen, ziet dat er ongeveer zo uit. Ook zo prettig dat er door mijn gekraak en gerammel meteen twee of drie hondenhoofden mee in het kastje verdwijnen waardoor je helemaal niks meer ziet.
Maar goed, de meeste tijd spenderen we buiten de camper. Tijdens de wandeling komen we een Duitser met humor tegen, wat we even vastleggen voor het nageslacht.
En dan komen we aan in Laudenbach waar onze goede vrienden Hans-Jürgen en Ingrid wonen. Die hebben zes afghaantjes maar als er snoepjes uitgedeeld worden staat er opeens een vreemde eend in de bijt tussen: een blondje tussen de roodharigen!
HJ wilde iets speciaals voor ons koken maar één van die schattige Affies had het vlees uit de boodschappentas gehaald waardoor we over moesten schakelen op plan B. Natuurlijk wordt ook hier de zaak weer goed in de gaten gehouden of er iets valt.
Vanuit hun hoogte ziet dat er dan ongeveer zo uit.
Wim bakt pannenkoeken volgens oud recept maar deze keer met verse bieslook er in, Ingrid maakt een saus Hollandaise (een gezellig sausje!) en samen slaan ze aan het asperge schillen en koken.
Bedoeling is om een stuk of vijf asperges op de pannenkoek te leggen, saus er over te doen, oprollen en dan iedere keer een schijfje er af snijden en -last but not least- op eten.
Hier het kookteam in aktie.
En volgens Ingrid moet het heerlijk smaken. En ze heeft weer eens helemaal gelijk.
Morgens zijn we met onze kids gaan wandelen, middags zijn de mannen met vijf van de zes affies van de Mosers gaan wandelen en het avondrondje kregen we Chyra mee want deze iets oudere dame kan het hele stuk met het jonge grut niet meer zo goed aan, dus mag ze het kleine avondrondje met ons mee.
Met een heer waarbij het allemaal niet snel genoeg kan en twee dames die té moe en té oud zijn, heeft Wim er een hele kluif aan om iedereen op één lijn te krijgen.
Even ter info: de avond erop hadden we noedels met goulash gegeten. Een typisch Duits gerecht (volgens HJ). Laat de Hongaren dit maar niet lezen! En wat onze mannen maar even niet moeten lezen is dat de dames (ahum) de gloednieuwe BMW cabrio van Ingrid voor een testritje na het eten gingen uit proberen. Eerst naar het stadje waar het huis van Karl Benz en zijn eerste Mercedesfabriek zich bevonden. En een eveneens prachtige grote kerk en huizen die er al eeuwen staan. En waar enkele ondergronds gevonden prehistorische ruïnes zichtbaar waren. Daarna naar een ander prachtig oud stadje met vakhuizen een stuk verder op (je bent er zo als je via de Duitse snelweg zonder snelheidsbeperking rijdt), waar een goede vriend een chique restaurant heeft met een champagnebar. Een glaasje werd een flesje, er zat een gezellig stel op de andere stoelen aan de bar en Charly had ook het ene na het andere sterke verhaal, dus een zeer gezellige avond. Ik hou d'rvan! De mannen lagen al keurig in bed toen we thuis kwamen. Dus als ze dit niet lezen, komen ze er nooit achter!!!
Op donderdag rijden we door naar Freudenberg waar we overnachten. Op het eind van de volgende ochtend komen we aan in Münster waar we Lady nog net fit genoeg achten om mee te doen aan de wedstrijd hoewel Lady al liever lui dan moe is. Ze kijkt even vanuit de deur opening naar het natte gras en wil vlug weer terug haar bedje in. Manlief die gezellig terugzwaaide naar de mensen die hem toezwaaiden, zat opeens muurvast in het drassige gras. Het gezwaai was dus een waarschuwing dat hij NIET op het gras moest gaan rijden want er waren al zeven eerdere campers uitgetrokken. En wij maar denken dat ze blij waren ons te zien :))))
Zowel in Oberhausen als op de
renbaan in Münster (en ook de andere Duitse renbanen waar we geweest zijn vorig jaar) is alles tot in de puntjes geregeld. Dus ook een trekker was snel ter plekke. Na ons kosteloos (niet voor vijf euro zoals in bij het NKC in NL!) er uitgetrokken te hebben, gingen we een rondje over het terrein maken om praatjes met bekende (en minder bekende) te maken. Er is een grote kantine en een toilettenblok. In Oberhausen is ook een grote kantine maar door het slechte weer was er ook een megagrote tent op het terrein geplaatst waar een paar honderd man in kon. Ook aan de inwendige mens was gedacht: de hele dag een frietkraam open en in de kantine voor de dames onder andere een Bratwurst en voor de heren Hühnbrusten. Voor ieder wat wils!
Zusje Chesmée was er helaas niet bij en Lady Camée loopt keurig haar rondje en wordt deze keer tweede. Luna huppeldepup was er ook weer bij, dus dan is standaard de eerste plaats al bezet. De eerste voorronde had Lady gewonnen, de tweede voorronde ook maar de derde en tevens finaleronde moest onze Rennmaus helaas het onderspit delven. Ze was regerend Sandbahnmeisterin 2011 in Münster maar nu heeft Luna die titel van haar overgenomen. Voor ons blijft ze een kampioen.
De eerste prijs was een rendek wat Lady al heeft van vorig jaar. De tweede en derde prijs was een grote en iets kleinere beker. En de laatste drie plaatsen waren een trofee in de vorm van een "gouden" greyhound. Die vind ik zo leuk maar Lady is helaas te snel!
De sfeer is altijd megaleuk in Duitsland. In Nederland zal dat best hetzelfde zijn maar daar hebben we helaas geen ervaring in. Om de doodsimpele reden dat we (de afghanen eigenaren) elkaar bellen om te vragen wie er gaat en negen van de tien keer krijgen we geen vier afghanen bij elkaar, die minimaal nodig zijn om een wedstrijd te lopen.
Even een plaatje van de zes beste. De mooie meiden van Maria en Marcel staan op vijf en zes. Ook twee heerlijke knuffelkonten.
Zo Lady, nu mag je echt van je schijnzwangerschap gaan "genieten". Je hebt het er op zitten. Nu is Chakir aan de beurt met coursen.
Wim met zijn lievelingen. (Ik ben weg gephotoshopt!!!!).
En een voorbijganger die mij zag klooien met de camera en aan kwam gerend om te vragen of hij "ein Foto soll machen von uns beiden und ob er auf die rooie Knopf moest drukken". Graag. Altijd gezellig die Nederlanders die Duits praten. Een goed gesprek (in het Nederlands!) over windhonden verder en het voorstellen van het hele gezin inclusief een schattig klein meisje, was ons drietal weer sufgeknuffeld. Later kwam hij nog even zijn prachtige zwarte grey aan ons voorstellen.
Hier een iets minder blije saluki die zowat de hele dag in zijn uppie in de auto zat en met een zielig snoetje triest naar buiten zat te kijken. In de avond kwamen er weer veel nieuwe mensen aanrijden die voor de show op zondag kwamen. Er kwam een camper langs ons te staan, de garagedeuren gingen aan beide zijden open en vier whippetjes zaten rammelend van de kou de janken, te jammeren en te bibberen. Eigenaren zaten binnen, deur dicht verwarming aan (?) naar de TV te kijken. Om twaalf uur nachts gingen de deuren dicht maar de whippets bleven nog een uur doorjammeren. Ik weet dat ik Prince wel heel erg verwende met een zacht mandje, daarin een schapenbontje en daarop weer een slaapzakje. Al dan niet zijn mandje met het zonnetje mee schuivend. Maar het liefst zou ik de whippetjes onder mijn dekbed hebben gestopt. Al was het maar voor één nachtje. Het waren zo'n ontzettend lieve schatten. De dag erop hadden veel mensen het over de "herrie". Opvallend was dat iedereen vol liefde over die arme hondjes praatte en vol ongeloof over het gedrag van de eigenaren want natuurlijk is het hun schuld en niet van de "herrieschoppers". Feit was dat om zes uur nachts (toen de dierenartscontrole begon) de luiken weer opengingen voor extra tocht voor de schattige kleine whippetjes terwijl het miezerde en een graad of zes was. Dat doet een whippetmoederhart zeer.
Tijdens het wandelen kwamen we de andere kant van onze sport tegen: de rasvereniging van hoog opgeleide konijntjes voor rennen en coursen! Nou, we doen het wel met ons nepbontje of (vooral als het regent) met slierten plastic. Ieder zijn hobby.
Eenmaal thuis waar de wasmachine aan het werk werd gezet, gingen wij even naar de Koninginnenmarkt in een stad in de buurt. Daar hadden ze een drukke doorgaande weg vol met zand gegooid en er een paardenrace georganiseerd. Om maar meteen de geruchten in Lierop en omgeving te kop in te drukken: nee, Korol is geen PAARD! Hij is gewoon een ietsiepietsie groter hondje en een paardenrace ziet er dus zo uit. Volgende keer als je door Lierop fietst of wandelt niet weer gaan gillen dat ik met een paard aan het wandelen ben!
Hier nog eentje voor de duidelijkheid. En oh ja, er waren ook nog zesmiljoen kraampjes met ouwe meuk en een paar met nieuwe meuk en daar vond ik een barsoibeeldje (en nog wat meer want de winkels waren ook geopend!). Geslaagde dag weer!
Na een erg gezellige week bij onze oosterburen waar we goede vrienden in de armen hebben gesloten, goede gesprekken hebben gevoerd (zelfs met champagne!), een afghanendametje weer heelhuids twee keer over de finish is gekomen en fijne wandelingen hebben gemaakt, is het nu tijd voor de rust van Lady. Misschien kruip ik wel bij haar in de mand! Hier ons dametje met haar prijsjes. Nee, de beker is niet zó groot, het flesje wijn is zó klein! Je kunt niet alles hebben!
Dromend over puppies die er deze keer zeker niet gaan komen, gaan wij ons afghanenmannetje voorbereiden op de coursing. En onze Korol, da's gewoon de allerliefste knuffelkont van de hele wereld. Tevens de grote afwezige bij alle ren- en coursingwedstrijden. Maar hij heeft genoeg andere hobby's en aandacht om dit ruim te compenseren.
Fijn ren- en coursingseizoen voor iedereen. En voor degenen die dit niet doen; fijne lente- en zomertijd met veel mooi weer. Dan hebben wij dat ook!
